Je hoeft het niet goed te vinden

Soms is er een moment waarop je merkt dat iets anders is gelopen dan je had gewild. Je kunt erover blijven nadenken, zoeken naar een andere uitkomst of wensen dat het niet zo was. Maar ondertussen blijft het moment zelf gewoon bestaan.

Acceptatie gaat precies daarover: erkennen wat er nu is, zonder het meteen goed te hoeven vinden. Dat klinkt misschien eenvoudig, maar wanneer iets ongemakkelijk, verdrietig of frustrerend is, kan het moeilijk zijn om niet in verzet te gaan.

“Acceptatie haalt niet weg wat moeilijk is, maar wel een deel van de strijd ertegen.”

Wat acceptatie eigenlijk betekent

Acceptatie wordt soms verward met berusting. Alsof je zegt: dit is nu eenmaal zo en ik kan er niets meer aan doen. Maar dat is niet wat acceptatie hoeft te betekenen.

Je kunt iets accepteren en tegelijkertijd besluiten dat je er iets aan wilt veranderen. Het verschil zit in het erkennen van de werkelijkheid van dit moment. Eerst zien wat er is, daarna kijken wat je ermee kunt.

Bijvoorbeeld wanneer iemand iets tegen je zegt wat je raakt. Je hoeft het niet eens te zijn met die woorden. Je hoeft het gedrag van de ander niet goed te keuren. Je kunt wel erkennen dat het gesprek zo is verlopen en dat het je op dit moment raakt.

Dat maakt ruimte voor een volgende stap. Zolang je vooral bezig bent met hoe het anders had moeten zijn, is er weinig aandacht over voor wat er nu nodig is.

Waarom verzet zoveel onrust kan geven

Wanneer iets niet gaat zoals je wilt, ontstaat er gemakkelijk een tweede strijd. Niet alleen is er het ongemak zelf, er komt ook een gedachte bij als: dit mag niet zo zijn, ik wil dit niet voelen of waarom gebeurt dit?

Die gedachten zijn heel menselijk. Toch kunnen ze het ongemak groter maken. Je bent dan niet alleen bezig met wat er gebeurt, maar ook met het weg willen hebben van wat je voelt of ervaart.

Acceptatie betekent dat je daar even mee stopt. Niet om het probleem op te lossen, maar om jezelf niet voortdurend opnieuw tegen dezelfde werkelijkheid te verzetten.

Dat kan rust geven. Niet omdat de situatie ineens prettig is geworden, maar omdat de strijd ertegen tijdelijk minder wordt.

Accepteren wat je nu niet kunt veranderen

Sommige situaties vragen om actie. Andere momenten vragen eerst om het verdragen van wat er nu eenmaal is.

Als je op dit moment niets kunt doen aan het ongemak, kan acceptatie een bewuste keuze zijn. Je hoeft niet meteen een oplossing te vinden. Je hoeft het gevoel niet weg te krijgen. Je kunt eenvoudig vaststellen: dit is wat er nu is.

Dat betekent niet dat je voor altijd in deze situatie blijft. Het betekent alleen dat je ophoudt met eisen dat het huidige moment anders moet zijn voordat je het kunt toelaten.

Juist daarin kan een vorm van rust ontstaan. Wanneer je niet meer voortdurend hoeft te vechten tegen het feit dat iets anders is dan je zou willen, komt er aandacht vrij voor wat wel binnen je invloed ligt.

Acceptatie is daarmee geen eindpunt en ook geen verplichting om alles maar te verdragen. Soms ontdek je juist door te accepteren dat je iets wél kunt veranderen. Het verschil is dat je niet langer hoeft te handelen vanuit de strijd met wat er al is.

Misschien is dat wel het meest rustige aan acceptatie. Het maakt het moment niet automatisch anders. Maar wanneer je stopt met vechten tegen het feit dat het zo is, kan er iets meer ruimte ontstaan om aanwezig te zijn bij wat er werkelijk gebeurt.