Als je hoofd steeds nieuwe vragen bedenkt

Je hebt alles geregeld. De boodschappen zijn gedaan, de afspraken staan en wat nog moet gebeuren, staat op een lijstje. Toch blijft het in je hoofd doorgaan. Heb ik overal aan gedacht? Wat als er iets misgaat? Moet ik dit nog bespreken?

Voor je het weet, heeft één vraag alweer drie nieuwe vragen opgeleverd. Piekeren gaat dan niet meer zozeer over het vinden van een antwoord, maar over het zoeken naar zekerheid.

Het antwoord geeft maar even rust

Een gedachte kan heel logisch beginnen. Je wilt weten of iets goed komt, dus je denkt erover na. Je bedenkt wat er kan gebeuren en wat je kunt doen als het anders loopt.

Het lastige is dat een antwoord soms maar kort rust geeft. Zodra je weet hoe je het ene gaat aanpakken, dient de volgende mogelijkheid zich aan. Wat als dit? En als dat gebeurt? Heb ik daar ook rekening mee gehouden?

Zo kan nadenken voelen als iets nuttigs, terwijl je ondertussen steeds verder van rust af raakt.

“Meer nadenken geeft niet altijd meer zekerheid.”

Dat kan verwarrend zijn. Want je probeert juist een probleem op te lossen. Alleen blijkt het probleem soms niet de vraag zelf te zijn. Het is de behoefte om voor iedere onzekerheid een antwoord te hebben.

Wat blijft er over als je de onderwerpen wegdenkt?

Misschien gaat het piekeren op het eerste gezicht over heel verschillende dingen. Je kinderen, vakantieplannen, geld, eten, je ouders, bagage of iets praktisch dat nog geregeld moet worden.

Allemaal onderwerpen die op zichzelf belangrijk kunnen zijn. Maar stel dat je ze even één voor één wegdenkt.

Geen dochters om rekening mee te houden. Geen vakantie om voor te bereiden. Geen geldzaken, eten, ouders, bagage of andere praktische dingen.

Wat blijft er dan over?

Misschien ontdek je dat het niet zozeer om al die onderwerpen gaat. Dat ze vooral verschillende aanleidingen zijn voor hetzelfde mechanisme: je wilt weten hoe iets gaat lopen. Je wilt voorbereid zijn. Je wilt grip houden op wat er gebeurt.

En zodra je op het ene onderwerp een antwoord hebt gevonden, komt er een nieuw onderwerp waarop je hoofd diezelfde zekerheid probeert te vinden.

Je hoofd wil vooruit

Zekerheid voelt prettig. Als je weet wat er gaat gebeuren, kun je je erop voorbereiden. Dat geldt voor kleine dingen, zoals een keuze maken of een tas inpakken, maar ook voor grotere veranderingen.

Juist wanneer er iets aankomt waarvan je niet precies weet hoe het zal verlopen, kan je hoofd extra hard gaan werken. Je probeert vooruit te denken. Niet alleen tot morgen, maar soms al tot alles wat daarna eventueel zou kunnen gebeuren.

Daar zit iets menselijks in. Je wilt voorbereid zijn en voorkomen dat je voor verrassingen komt te staan.

Maar het leven laat zich niet volledig voorbereiden. Er blijven dingen die je pas weet wanneer ze gebeuren.

Wanneer denken zelf vermoeiend wordt

Veel vrouwen zijn gewend om veel te regelen en rekening te houden met anderen. Er zijn afspraken, werk, gezin, ouders, relaties en allerlei praktische zaken die aandacht vragen. Ook verwachtingen spelen mee. Wat moet ik doen? Wat vinden anderen? Doe ik het wel goed?

Als je daar voortdurend bovenop probeert te zitten, krijgt je hoofd weinig pauze.

Je kunt dan merken dat zelfs een eenvoudige keuze veel energie kost. Je blijft controleren, opnieuw nadenken en dingen nalopen. En wanneer je eindelijk iets hebt afgerond, volgt niet altijd de opluchting waarop je hoopte. Er is alweer iets anders om over na te denken.

Dat kan je het gevoel geven dat je achter de feiten aanloopt, terwijl je juist zo hard probeert alles bij te houden.

Misschien is het dan interessant om jezelf niet steeds af te vragen: Hoe los ik dit op? maar: Ben ik op dit moment eigenlijk nog iets aan het oplossen?

Je hoeft niet iedere vraag te beantwoorden. Sommige vragen hebben een antwoord nodig. Andere vragen ontstaan vooral omdat je hoofd moeite heeft met niet weten.

Misschien merk je dat je hoofd niet stilvalt zodra je een antwoord vindt. Het vindt gewoon een nieuwe vraag. Dat betekent niet dat je iets verkeerd doet. Het kan simpelweg een patroon zijn waar je steeds sneller in terechtkomt.

En misschien hoeft de rust daarom niet te beginnen met het vinden van het juiste antwoord.

Soms begint die met opmerken dat je alweer aan het zoeken bent.

Zoals op die dag waarop alles eigenlijk geregeld was en er toch van alles aan de hand leek. Niet zozeer buiten je, maar vooral in je hoofd.