Je hoeft niet de beste versie van jezelf te zijn

Ergens is het normaal geworden om het te hebben over de beste versie van jezelf. Op werk, in tijdschriften, in gesprekken met vriendinnen. Het klinkt als een mooi streven. Maar als je er even bij stilstaat, zit er ook iets vreemds in. Want het impliceert dat de versie die er nu zit, de gewone, de echte, niet goed genoeg is.

En dat is een zware boodschap om elke dag mee rond te lopen.

De belofte die nooit klaar is

Het idee van de beste versie van jezelf doet alsof er ergens een afgewerkt eindproduct ligt. Slanker, kalmer, productiever, met betere grenzen en een opgeruimde garderobe. Bereik dat, en dan ben je er. Maar zo werkt het niet. Want zodra je iets bereikt, schuift de lat mee. Er is altijd een nog betere versie in beeld.

Het is een belofte die per definitie niet ingelost kan worden. En dat is precies wat zo uitputtend is. Je rent achter iets aan dat blijft wegschuiven, en ondertussen voelt het alsof je tekortschiet als je niet rent.

Wat er overblijft als je stopt met streven

Stel je voor dat je het even neerlegt. Niet voor altijd, gewoon even. Geen betere versie om naartoe te werken. Wat blijft er dan over? In het begin misschien een ongemakkelijke stilte. We zijn zo gewend aan het verlangen naar meer dat de afwezigheid ervan bijna verdacht voelt.

Maar als je het laat bezinken, komt er vaak iets anders boven. Opluchting. Een soort ruimte. Je hoeft jezelf niet meer te bewijzen aan een ideaalbeeld dat je zelf hebt opgebouwd uit allerlei verwachtingen. Je mag er gewoon zijn, met je rommelige kanten en je goede dagen en je mindere.

Een paar dingen die misschien blijken, als je het streven even loslaat:

• Je bent vriendelijker tegen anderen, omdat je het ook tegen jezelf bent
• Je geniet meer van kleine dingen, want ze hoeven nergens toe te leiden
• Je voelt sneller wat je echt wilt, in plaats van wat je zou moeten willen

Gewoon jezelf mag ook

Misschien is de echte groei niet om een betere versie te worden, maar om milder te worden naar de versie die er al is. Om te stoppen met dat eindeloze sleutelen en eens te kijken wat er gebeurt als je gewoon jezelf bent. Niet de opgepoetste, geoptimaliseerde jij, maar de echte.

Dat is geen makkelijke stap, want we hebben geleerd dat tevreden zijn lui is. Maar tevreden zijn met wie je bent, is iets anders dan stilstaan. Het is een fundament. En vanuit een fundament beweeg je een stuk rustiger dan vanuit een gat dat steeds gevuld moet worden.

Dus nee, je hoeft niet de beste versie van jezelf te zijn. Gewoon jezelf, vandaag, met alles erop en eraan, is een prima plek om te beginnen. En misschien ook om te blijven.