Doe ik wel de goede dingen?

Je doet eigenlijk alles wat je hoort te doen. Je bent er voor je ouders, steunt je kinderen en vervult je rol binnen je gezin. Je doet wat je doet niet half. Je doet het goed.

En toch knaagt er iets. Een vraag die steeds opnieuw opduikt: doe ik wel de goede dingen?

Als je steeds naar je eigen leven kijkt

Misschien vraag je je steeds vaker af waar je je aandacht eigenlijk aan geeft.

Als je later terugkijkt op je leven, ben je dan tevreden met wat je hebt gedaan? Of gaat het uiteindelijk meer om wat je hebt ervaren?

Heb je midden in het leven gestaan of heb je een groot deel als toeschouwer beleefd?

Heb je je eigen leven geleid, of vooral meegeleefd met het leven van anderen?

En dan komen er nog meer vragen.

Heb ik mijn eigen richting bepaald?

Heb ik anderen, ervaringen en omstandigheden te veel laten bepalen waar mijn leven naartoe ging?

Ben ik trots op mezelf? Ben ik trouw aan mezelf geweest?

Ben ik eerlijk geweest over mijn eigen verlangens?

Heb ik mezelf te veel weggecijferd?

Het zijn geen vreemde vragen. Het zijn vragen die kunnen ontstaan wanneer je merkt dat je leven verandert en je opnieuw kijkt naar wat voor jou belangrijk is.

Maar als je iedere vraag meteen moet beantwoorden, kan het leven zelf bijna een beoordeling of een opgave worden.

“Misschien hoef je niet steeds te weten of je het goed doet.”

Wanneer is alles zo belangrijk geworden?

Tussen al die grote vragen kan ineens een heel eenvoudige vraag opkomen:

Wanneer ben ik eigenlijk vergeten om gewoon plezier te maken?

Misschien weet je het antwoord niet eens.

Je bent zo gewend geraakt aan nadenken over wat goed is, wat beter kan en wat je anders zou moeten doen, dat iets doen omdat je er gewoon zin in hebt bijna vreemd kan voelen.

En ook kleine dingen kunnen daardoor groot worden. Je blijft wikken en wegen. Je maakt je druk over wat misschien anders moet. Je wilt begrijpen waarom je niet gewoon wat gemakkelijker kunt relativeren.

Dat kan vermoeiend zijn.

Niet omdat er per se iets mis is met je leven, maar omdat je jezelf voortdurend lijkt te moeten vertellen hoe je het leven goed zou moeten leven.

Misschien mag daar af en toe ook een beetje ruimte tussen zitten.

Je hoeft niet alles zelf te kunnen verklaren

Misschien heb je veel gelezen of geluisterd over geluk, persoonlijke groei en het leven dat je zou willen leiden. Daar kunnen waardevolle inzichten tussen zitten.

Maar adviezen die bedoeld zijn om je verder te brengen, kunnen ongemerkt ook nieuwe vragen worden waarmee je jezelf beoordeelt.

Leef ik wel mijn eigen leven?

Maak ik wel de juiste keuzes?

Haal ik er wel genoeg uit?

Ben ik wel trouw aan mezelf?

Als je daar steeds opnieuw naar kijkt, kan het lijken alsof je ergens achterloopt. Alsof je iets had moeten begrijpen wat je nog niet begrijpt.

Terwijl je misschien helemaal niet achterloopt.

Je bent gewoon iemand die probeert haar leven zo goed mogelijk te leven.

En misschien hoef je jezelf daar niet steeds voor te ondervragen.

Richting kiezen is iets anders dan alles bepalen

Je kunt richting kiezen. Je kunt besluiten waar je aandacht aan wilt geven, ergens mee beginnen of ergens mee stoppen.

Maar je kunt niet weten wat er allemaal op je pad komt. Mensen veranderen. Omstandigheden veranderen. Soms verandert er iets waar je zelf helemaal niet voor hebt gekozen.

Dat betekent niet dat je geen invloed hebt.

Het betekent alleen dat je niet verantwoordelijk bent voor het hele verloop van je leven.

Misschien is dat een gedachte die wat ruimte geeft.

Je hoeft vandaag niet te weten of je over tien jaar tevreden zult zijn met alles wat je hebt gedaan.

Je hoeft ook niet nu al te weten wat het juiste antwoord is.

Misschien is dat alles voor dit moment.

Niet weer een vraag waar je een antwoord op moet vinden. Geen nieuwe opdracht voor jezelf.

Gewoon even stilstaan bij iets dat prettig was.

Want tussen alle grote vragen over je leven zitten ook gewone momenten. Een lach, een mooi uitzicht, een liedje dat je raakt, iets lekkers, een gesprek, de zon op je gezicht.

Ze hoeven nergens naartoe.

En misschien hoef jij dat soms ook even niet.

Je hoeft echt niet voortdurend te monitoren of je op het juiste pad zit en je de goede dingen doet in je leven. Je mag jezelf ook toestaan om gewoon even tevreden te zijn met de kleine dingen die het leven je brengt terwijl je je pad aan het bewandelen bent.