Waarom voelt het niet goed van binnen?

Je merkt dat er iets niet lekker zit. Misschien ben je onrustig, geïrriteerd of verdrietig. Je eerste reactie is misschien om te bedenken wat je kunt doen om je weer goed te voelen.

Maar wat als je jezelf eens een andere vraag stelt: waarom voelt het eigenlijk niet goed van binnen?

Dat lijkt een klein verschil, maar het kan je uit een patroon halen waarin je steeds probeert te krijgen wat je wilt en af te stoten wat je niet wilt.

“Soms hoef je niet iets te veranderen, maar eerst te begrijpen wat er binnen in je speelt.”

Van oplossen naar stilstaan

We zijn gewend om iets te doen wanneer we ons niet prettig voelen. Een probleem oplossen. Een gesprek aangaan. Nog harder ons best doen. Afleiding zoeken. Controle proberen te krijgen over een situatie.

Dat kan soms nodig zijn. Maar niet ieder ongemakkelijk gevoel vraagt meteen om actie.

Als je steeds probeert je omstandigheden zo te veranderen dat jij je weer goed voelt, ben je eigenlijk afhankelijk van wat er buiten je gebeurt. En daar heb je maar beperkt invloed op.

De ene situatie is opgelost en de volgende dient zich alweer aan. Zeker wanneer je veel probeert te controleren, kan het voelen alsof je van het ene obstakel naar het andere leeft. Dat kost energie.

Even stoppen betekent niet dat je opgeeft. Je neemt alleen ruimte om te kijken wat er werkelijk aan de hand is.

Wat probeert dit gevoel je te vertellen?

Wanneer je even niet handelt, kan je aandacht verschuiven van buiten naar binnen.

Wat maakt dat deze situatie je zo raakt? Waar ben je bang voor? Wat vind je moeilijk om te accepteren? Is er iets waar je al langer mee rondloopt? Of misschien is er iets waar je eigenlijk afscheid van mag nemen?

Dat betekent niet dat ieder gevoel een verborgen boodschap heeft die je moet ontcijferen. Soms ben je gewoon moe, teleurgesteld of geraakt. Maar door het gevoel niet meteen weg te duwen, geef je jezelf wel de kans om het beter te begrijpen.

En juist dat kan iets veranderen.

Misschien ontdek je dat je al een tijdje over je eigen grens heen gaat. Dat je iets probeert vast te houden wat niet meer bij je past. Of dat je steeds opnieuw verantwoordelijkheid neemt voor iets wat eigenlijk niet van jou is.

Je hoeft niet tegen alles te vechten

Ongemakkelijke gevoelens willen we vaak zo snel mogelijk kwijt. Verdriet moet minder worden. Onrust moet verdwijnen. Boosheid moet opgelost. Angst moet onder controle.

Maar wat gebeurt er als je niet meer zo hard probeert om een gevoel weg te krijgen?

Dat betekent niet dat je het prettig hoeft te vinden. Je kunt verdrietig zijn zonder het verdriet leuk te vinden. Je kunt spanning ervaren zonder er meteen iets aan te hoeven doen.

Je leert als het ware dat een ongemakkelijk gevoel er mag zijn zonder dat het een bedreiging vormt.

Dat kan ruimte geven. Een gevoel dat eerst alle aandacht opeiste, hoeft dan niet meer bestreden te worden. En soms verandert het daardoor vanzelf. Niet omdat je het hebt opgelost, maar omdat je bent gestopt met ertegen vechten.

Meebewegen in plaats van controleren

De buitenwereld blijft ondertussen gewoon doen wat hij doet. Mensen reageren zoals ze reageren. Dingen lopen anders dan verwacht. Er komen onverwachte gebeurtenissen op je pad.

Daar kun je niet volledig de controle over krijgen.

Waar je wel invloed op hebt, is hoe je ermee omgaat. Je kunt pauzeren voordat je automatisch reageert. Je kunt onderzoeken wat een situatie met je doet. En vanuit dat inzicht kun je misschien een andere keuze maken.

Dat is iets anders dan controle. Het is meer meebewegen met wat er gebeurt, terwijl je aandacht houdt voor wat voor jou belangrijk is.

Soms blijkt dat je iets moet doen. Soms juist dat je niets hoeft te doen.

Misschien hoef je niet iedere keer meteen iets te doen wanneer je je niet goed voelt.

Soms is het voldoende om even stil te staan bij wat er in je omgaat. Niet om alles te analyseren, maar om jezelf serieus te nemen.

En misschien merk je dan dat je niet voortdurend hoeft te rennen om je leven onder controle te houden. Je kunt ook even stoppen, kijken wat er werkelijk speelt en van daaruit verdergaan.