Is wat je voelt ook je intuïtie?

Je zit tegenover iemand en merkt ineens dat je buik zich aanspant. Of je krijgt een onrustig gevoel wanneer je ergens aan denkt. Misschien denk je: mijn lichaam vertelt me dat dit niet goed zit.

Dat kan een belangrijk signaal zijn. Maar het is niet automatisch je intuïtie.

Je lichaam en je gevoelens hebben veel met elkaar te maken. Juist daarom is het interessant om niet alleen te luisteren naar wat je voelt, maar ook te onderzoeken waar dat gevoel vandaan kan komen.

Je lichaam reageert voordat je alles begrijpt

Je lichaam reageert voortdurend op wat er om je heen en in je gebeurt. Soms merk je spanning eerder in je lijf dan dat je bewust weet wat je ergens van vindt.

Een gespannen buik. Een versnelde hartslag. Een druk op je borst. Onrust in je schouders. Het zijn signalen die je aandacht kunnen trekken.

Dat betekent niet dat je lichaam je vertelt wat je moet doen. Het vertelt je dat er iets gebeurt.

Misschien raakt een situatie je. Misschien ben je gespannen omdat iets belangrijk voor je is. Misschien herinnert een situatie je, zonder dat je dat direct doorhebt, aan iets wat je eerder hebt meegemaakt.

“Je lichaam kan iets signaleren zonder dat het je meteen vertelt wat het betekent.”

Daarom is het waardevol om zo'n reactie serieus te nemen, zonder hem direct als waarheid te zien.

Intuïtie is niet hetzelfde als een sterk gevoel

Het woord intuïtie wordt nogal eens gebruikt voor dat diepe gevoel dat iets wel of niet klopt. En soms kan dat inderdaad een vorm van intuïtief weten zijn.

Maar niet ieder sterk gevoel is intuïtie.

Angst kan bijvoorbeeld heel overtuigend zijn. Als je bang bent om een verkeerde keuze te maken, kan je lichaam sterk reageren. Je voelt spanning en denkt vervolgens: zie je wel, dit is geen goede keuze.

Maar misschien vertelt die spanning vooral dat je onzeker bent.

Ook eerdere ervaringen kunnen invloed hebben. Als je ooit gekwetst bent door iemand die op een bepaalde manier deed, kan een vergelijkbare situatie opnieuw een sterke reactie oproepen. Je lichaam reageert dan misschien sneller dan je bewust kunt nadenken.

Dat maakt die reactie niet onbelangrijk. Integendeel. Maar het betekent wel dat je voorzichtig moet zijn met de conclusie die je eraan verbindt.

Eerst luisteren, dan onderzoeken

Misschien is dat een rustigere manier om met je lichaam en gevoelens om te gaan.

Je hoeft een lichamelijk signaal niet te negeren. Maar je hoeft het ook niet meteen te volgen.

Wanneer je merkt dat iets sterk binnenkomt, kun je jezelf afvragen:

• Wat merk ik op dit moment in mijn lichaam?
• Welke emotie komt daarbij op?
• Waar zou deze reactie mee te maken kunnen hebben?

Daarmee verplaats je jezelf van reageren naar onderzoeken.

Je hoeft niet meteen te weten of iets intuïtie is. Misschien wordt dat pas duidelijk wanneer de eerste emotie wat gezakt is.

Dat is ook waarom een beslissing nemen vanuit de eerste opluchting niet altijd verstandig is. Als je iets wilt doen omdat je daarmee een ongemakkelijk gevoel zo snel mogelijk kwijt bent, kan het lijken alsof je naar jezelf luistert. Terwijl je misschien vooral probeert te ontsnappen aan wat je voelt.

Intuïtie vraagt geen haast

Misschien zit hier ook een belangrijk verschil.

Een sterke emotie kan je gemakkelijk aanzetten tot actie. Je wilt iets zeggen, iets vermijden, iets vasthouden of juist zo snel mogelijk veranderen.

Intuïtie hoeft niet per se zo luid te zijn.

Het kan helpen om ruimte te maken voordat je betekenis geeft aan wat je voelt. Niet door eindeloos te analyseren, maar door de eerste reactie niet meteen te volgen.

Je kunt jezelf bijvoorbeeld toestaan om te denken: Ik merk dat hier iets gebeurt. Ik hoef nu nog niet te weten wat het betekent.

Dat geeft je de mogelijkheid om later opnieuw te kijken.

Misschien blijkt je eerste gevoel inderdaad iets belangrijks aan te wijzen. Misschien ontdek je dat er vooral angst onder zat. Misschien was je moe of gespannen. Misschien is er iets geraakt uit het verleden.

Door even te wachten, geef je jezelf de kans om dat onderscheid te zien.

Je lichaam mag dus een ingang zijn naar jezelf.

Niet als een feilloos kompas dat je vertelt welke kant je op moet. En ook niet als iets wat je moet negeren wanneer je verstand iets anders zegt.

Luisteren naar je lichaam kan betekenen dat je opmerkt wat er gebeurt, nieuwsgierig wordt naar de betekenis ervan en jezelf de tijd geeft om te ontdekken wat werkelijk bij je past.

Misschien is dat uiteindelijk een veel betrouwbaardere vorm van naar binnen luisteren dan ieder gevoel meteen voor waarheid aannemen.