Rust is niet hetzelfde als opgeven

Je weet dat je moe bent. Je voelt het in je schouders, in je korte lontje, in de zucht die je slaakt zodra je gaat zitten. En toch ga je door. Want stilstaan voelt als achterblijven. Rusten voelt als opgeven. Alsof je pas mag stoppen als alles af is, en alles is nooit af.

Maar rust is geen beloning die je verdient als je hard genoeg gewerkt hebt. Rust is een voorwaarde om überhaupt door te kunnen. En even stilstaan is iets heel anders dan het opgeven.

Stilstaan is geen stilvallen

We halen die twee makkelijk door elkaar. Pauze nemen voelt als niets doen, en niets doen voelt als falen. Maar een pauze is bewust. Je legt iets even neer omdat je weet dat je het straks weer oppakt. Je laat het niet los, je geeft het ruimte.

Denk aan een boog die je spant. Als je hem altijd gespannen houdt, knapt hij. Het loslaten van de spanning is niet het einde, het is wat hem heel houdt. Zo werkt het bij jou ook. De rust is geen onderbreking van je veerkracht, de rust is je veerkracht.

Het schuldgevoel dat meekomt

Voor veel vrouwen komt er bij rust meteen een stemmetje mee. Je zou eigenlijk. Je hebt nog niet. Wat zullen ze denken. Dat stemmetje maakt van een rustig moment een onrustig moment, en dan rust je dus eigenlijk helemaal niet.

Dat schuldgevoel is geleerd, niet waar. Je bent niet lui omdat je een middag op de bank ligt. Je bent een mens met een lijf dat grenzen heeft. Die grenzen zijn er niet om overwonnen te worden, ze zijn er om naar te luisteren.

Rust hoort bij doorgaan

Het mooie is dat rust en doorgaan geen tegenpolen zijn. Ze horen bij elkaar, zoals in- en uitademen. Je kunt niet eindeloos inademen. Op een gegeven moment moet er lucht uit, anders houd je het niet vol. De pauze is wat de volgende stap mogelijk maakt.

Dus als je vandaag voelt dat je even moet stoppen: doe het. Niet omdat je faalt, maar omdat je voor de lange weg gaat. Rust nemen is niet het tegenovergestelde van overeind blijven. Het is precies hoe je overeind blijft.