“Luister naar je gevoel.” Ja, maar hoe dan?

“Luister naar je gevoel.” Je hoort het regelmatig wanneer je ergens over twijfelt of niet weet welke keuze je moet maken. Het klinkt eenvoudig. Alsof je alleen maar even stil hoeft te worden en je gevoel vanzelf vertelt wat je moet doen.

Maar wat als je denkt: ja, maar hoe dan? Wat moet ik voelen? Waar moet ik dat voelen? En hoe weet ik eigenlijk of mijn gevoel iets belangrijks zegt?

Misschien is “luister naar je gevoel” daarom helemaal niet zo'n behulpzaam advies als het lijkt. Niet omdat je gevoel onbelangrijk is, maar omdat niemand erbij vertelt hoe je dat eigenlijk doet.

Wat bedoel je eigenlijk met voelen?

Als iemand vraagt: “Wat voel je?”, denken we vaak meteen aan emoties. Verdriet, boosheid, angst, blijdschap of teleurstelling. Maar voelen kan ook veel eenvoudiger zijn.

Je kunt voelen dat je billen de stoel raken. Je voeten op de grond. Je vingers die elkaar aanraken. De wind op je huid of de warmte van de zon. Misschien merk je spanning in je schouders, een druk op je borst of juist ontspanning in je buik.

Dat zijn lichamelijke sensaties. Je hoeft ze niet meteen te verklaren. Je hoeft alleen maar op te merken dat ze er zijn.

“Misschien hoef je niet beter te leren voelen, maar eerst te ontdekken wat voelen voor jou eigenlijk betekent.”

Dat klinkt misschien eenvoudig, maar juist daar kan veel veranderen. Wanneer je bewuster merkt wat er in je lichaam gebeurt, wordt “wat voel je?” ineens een veel concretere vraag.

Een gevoel is niet automatisch de waarheid

Er zit nog een belangrijke kant aan luisteren naar je gevoel. Een gevoel kan heel echt zijn en toch geen betrouwbare conclusie opleveren.

Je kunt bijvoorbeeld spanning voelen wanneer je iemand ontmoet. Dat betekent niet automatisch dat die persoon niet te vertrouwen is. Misschien ben je moe, onzeker of doet iets aan die persoon je onbewust aan iemand denken.

Ook bij keuzes kan je gevoel je verschillende kanten op sturen. Je kunt iets spannend vinden terwijl het uiteindelijk goed voor je uitpakt. En je kunt iets heel graag willen terwijl later blijkt dat het toch niet de beste keuze was.

Je gevoel is dus waardevolle informatie, maar het is niet automatisch een antwoord.

Dat betekent niet dat je het moet negeren. Juist niet. Je kunt het serieus nemen zonder het meteen voor waarheid aan te nemen.

Eerst opmerken, dan pas betekenis geven

Misschien helpt het om de vraag “Wat voel ik?” iets kleiner te maken.

Begin eens met: Wat merk ik?

Voel ik spanning? Is mijn ademhaling veranderd? Voel ik warmte, kou, druk of onrust? Voelt mijn lichaam ontspannen of aangespannen?

Daarna kun je kijken welke emotie daarbij aanwezig is. Ben ik bang? Boos? Verdrietig? Opgelucht? Blij?

En pas daarna komt de vraag: wat betekent dit eigenlijk?

Die volgorde kan helpen om niet meteen een verhaal te maken van wat je voelt. Een gespannen buik betekent bijvoorbeeld niet automatisch dat er iets mis is. Je lichaam kan op allerlei dingen reageren.

Door eerst waar te nemen, ontstaat er wat ruimte tussen wat je voelt en wat je ervan maakt.

Je hoeft je gevoel niet te volgen

Naar je gevoel luisteren betekent daarom niet dat je altijd moet doen wat je gevoel zegt.

Misschien voel je weerstand tegen een keuze, maar wil je toch onderzoeken waar die weerstand vandaan komt. Misschien voel je verdriet terwijl je weet dat je een goede beslissing hebt genomen. Of misschien voel je angst voor iets wat je eigenlijk graag wilt.

Je hoeft een gevoel niet weg te duwen. Maar je hoeft het ook niet het laatste woord te geven.

Misschien kun je het zien als een vorm van informatie. Iets wat je aandacht vraagt en waar je even bij kunt stilstaan.

Misschien wordt “luister naar je gevoel” dan een stuk minder groot en ingewikkeld. Je hoeft niet ineens feilloos te weten wat je gevoel je vertelt.

Je kunt beginnen met iets eenvoudigs: merken dat je lichaam er is en aandacht geven aan wat je daarin opmerkt.

En misschien is dat wel een betere manier van luisteren. Niet ieder gevoel volgen alsof het de waarheid is, maar ook niet aan jezelf voorbijgaan. Eerst luisteren. Dan kijken. En pas daarna bepalen wat je ermee wilt.