Loslaten wat niet van jou is om te dragen

Je merkt het vaak pas als je doodmoe bent. Niet van wat je zelf doet, maar van alles wat je voor anderen meedraagt. De zorgen van je moeder, het humeur van je partner, het probleem van een collega dat eigenlijk niet jouw probleem is. Je voelt het allemaal alsof het van jou is. En dus til je het op.

Meeleven is mooi. Maar er is een verschil tussen iemand zien en iemands last overnemen. Het eerste verbindt. Het tweede slaat langzaam je rug krom, zonder dat je merkt wanneer je het hebt opgepakt.

Het verschil tussen meeleven en meedragen

Meeleven is naast iemand staan. Je luistert, je voelt mee, je laat merken dat het er mag zijn. Meedragen is iets anders: dan ga je het oplossen. Je ligt er wakker van, je gaat het regelen, je voelt je verantwoordelijk voor een uitkomst die niet in jouw handen ligt.

Het sluipende eraan is dat het zich voordoet als liefde. Alsof je geen goede dochter, vriendin of moeder bent als je het niet oppakt. Maar je kunt iemand enorm graag zien en toch zijn last laten waar die hoort: bij hem of haar.

Teruggeven wat niet van jou is

Loslaten klinkt groots, maar het begint klein. Het begint bij het herkennen van het moment waarop je iets oppakt dat niet van jou is. Een knoop in je maag bij andermans probleem. Het gevoel dat jij het moet oplossen. Dat is het sein om even te stoppen en jezelf iets te vragen.

Is dit van mij om te dragen? Vaak is het antwoord nee. En dan mag je het neerzetten. Niet uit hardheid, maar omdat de ander pas echt zelf iets kan dragen als jij het niet voor hem optilt. Soms is teruggeven de meest liefdevolle daad die er is.

Je hoeft niet alles in één keer los te laten. Begin met één last die je herkent als niet de jouwe. Zet hem voorzichtig neer. Merk dat de wereld niet instort. En merk vooral hoeveel ruimte er overblijft als je alleen nog draagt wat echt van jou is.