Je hoeft niet alles te geloven wat je denkt

Je bent nog maar net wakker en je hoofd is al begonnen. Misschien denk je aan dat gesprek van gisteren. Aan alles wat er vandaag nog moet gebeuren. Of aan een beslissing waar je nog steeds niet uit bent. Voor veel vrouwen is die stem in hun hoofd er de hele dag. Zo vanzelfsprekend zelfs, dat ze zich nauwelijks afvragen of ze er wel naar hoeven te luisteren.

“De stem in je hoofd praat de hele dag. Dat betekent niet dat hij de waarheid spreekt.”

Er zit altijd wel iets in je hoofd

Die stem heeft overal een mening over. Hij vertelt je dat je iets anders had moeten zeggen. Dat je beter je best moet doen. Dat iemand vast iets van je vindt. Of dat je nog even moet wachten voordat je een beslissing neemt. En als er even niets aan de hand is, bedenkt hij meestal wel iets nieuws. Het bijzondere is dat veel vrouwen zijn gaan geloven dat die stem belangrijk is. Dat hij hen probeert te beschermen of de juiste richting wijst. Maar is dat wel zo?

De stem spreekt zichzelf voortdurend tegen

Denk eens terug aan de afgelopen week. Hoeveel gedachten zijn er voorbijgekomen die achteraf helemaal niet bleken te kloppen? Gedachten die je vertelden dat iets vast zou misgaan. Dat iemand boos op je was. Dat je iets niet kon. Of dat je eerst nog langer moest nadenken. De kans is groot dat diezelfde stem een paar dagen later weer iets heel anders zei. Dat is misschien wel het interessantste aan gedachten: ze spreken zichzelf voortdurend tegen. Ze zijn zelden rustig, consequent of objectief. En toch geven veel vrouwen hun gedachten meer invloed dan ze eigenlijk zouden willen.

Je gedachten zijn niet je intuïtie

Veel vrouwen verwarren hun gedachten met hun intuïtie. Ze denken dat ze moeten blijven nadenken tot ze eindelijk weten wat de juiste keuze is. Maar hoe meer ze luisteren, hoe meer verschillende antwoorden ze lijken te krijgen. Intuïtie voelt vaak rustig en eenvoudig. De stem in je hoofd is dat meestal niet. Die analyseert, vergelijkt, waarschuwt en herhaalt. Hij speelt oude gesprekken opnieuw af en bedenkt alvast twintig mogelijke uitkomsten voor iets dat nog niet eens gebeurd is. Dat betekent niet dat er iets mis is met je. Het betekent alleen dat je een menselijk brein hebt dat doet waar het goed in is: gedachten produceren.

Je hoeft niet op elke gedachte te reageren

Misschien is de grootste opluchting wel deze: je hoeft niets te doen met wat er in je hoofd opkomt. Je hoeft een gedachte niet te onderzoeken. Je hoeft hem niet op te lossen. Je hoeft hem zelfs niet weg te krijgen. Je kunt hem ook gewoon opmerken. Daar is die gedachte weer. Dat klinkt eenvoudig, maar voor veel vrouwen is het een nieuw idee. Ze zijn gewend geraakt om alles wat ze denken serieus te nemen. Terwijl gedachten soms niet meer zijn dan achtergrondgeluid.