De kunst van een saaie zondag

Er is een soort zondag waar je stiekem naar verlangt en die je tegelijk een beetje vreest. De zondag waarop niks staat. Geen verjaardag, geen klusje dat echt nu moet, geen afspraak waar je je naartoe haast. Alleen jij, met een hoop uren die je zelf mag invullen.

En precies daar wringt het. Want zodra die uren leeg zijn, begint er iets te kriebelen. Een stemmetje dat zegt dat je dit zou kunnen benutten. De kast. De administratie. Die vriendin die je nog moest appen. Voor je het weet is je vrije dag een to-dolijst geworden die je per ongeluk zelf hebt geschreven.

Waarom niksdoen zo moeilijk is

We zijn getraind om productief te zijn. Niet alleen op het werk, maar overal. Zelfs ontspanning is een prestatie geworden: de juiste wandeling, het juiste boek, de beste social-media accounts, de yogales die je later kunt navertellen. Een echt lege zondag past daar niet in. Die levert niks op wat je kunt laten zien.

Daardoor voelt verveling al snel als falen. Alsof je iets mist, iets verkeerd doet, je tijd verspilt. Maar verveling is geen leegte die gevuld moet worden. Het is vaak het eerste teken dat je hoofd eindelijk tot rust komt en niet meer weet wat het met zichzelf aan moet.

Verveling als zachte landing

Als je het ongemak even laat zitten, gebeurt er iets. Het stemmetje wordt zachter. Je merkt dat je naar buiten staart zonder iets te denken. Dat je een uur kwijt bent en niet weet waaraan. Dat is geen verlies. Dat is je systeem dat eindelijk durft te ademen.

Je hoeft een saaie zondag niet groots aan te pakken. Je hoeft alleen te oefenen met het verdragen van de eerste twintig minuten ongemak. Daarna wordt het meestal vanzelf zachter. De stilte gaat van bedreigend naar gewoon, en soms zelfs naar fijn.

• Laat je telefoon in een andere kamer liggen, voor even.
• Schrijf vooraf geen plannen op, ook geen leuke.
• Zeg tegen jezelf dat doelloosheid vandaag het doel is.

Een saaie zondag is geen gat in je week. Het is de plek waar je weer bij jezelf aankomt, zonder dat het ergens toe hoeft te leiden. En misschien is dat wel het meest waardevolle wat een dag je kan geven: het gevoel dat je even nergens heen hoeft.