Als je voortdurend bezig bent met wat anderen nodig hebben

Je bent onderweg en bedenkt ondertussen wat er thuis nog moet gebeuren. Je denkt aan je partner, je kinderen, je ouders. Wie heeft iets nodig? Wie verwacht iets? Hoe loopt de planning? Kun jij daar rekening mee houden?

Voor je het merkt, is een gewone wandeling geen wandeling meer. Je bent vooral bezig met alles en iedereen om je heen.

Dat voortdurende afstemmen kan zo vanzelfsprekend worden dat je nauwelijks nog merkt dat je jezelf ondertussen steeds als laatste meeneemt.

“Rekening houden met een ander betekent niet dat je jezelf buiten beschouwing hoeft te laten.”

Als je antenne voortdurend naar buiten staat

Aandacht voor anderen is waardevol. Je merkt dingen op, denkt mee en bent beschikbaar wanneer dat nodig is.

Maar er is een verschil tussen betrokken zijn en voortdurend scannen.

Bij scannen staat je aandacht steeds aan. Je kijkt wat er gebeurt, wat er misschien gaat gebeuren en wat dat vervolgens van jou vraagt. Daardoor kan de buitenwereld steeds bepalen waar jouw aandacht naartoe gaat.

Je eigen plannen worden dan iets wat je tussendoor doet, als alles met anderen geregeld is.

Maar dat moment komt misschien nooit.

Iemands behoefte is niet automatisch jouw taak

Het kan helpen om verantwoordelijkheid kleiner te maken.

Je kunt vragen hoe het met iemand gaat. Je kunt iets voor iemand doen. Je kunt rekening houden met een ander. Maar daarmee ben je nog niet verantwoordelijk voor het oplossen van diens leven.

Dat verschil is vooral belangrijk wanneer mensen om je heen zelf hun leven leiden.

Iemand kan een probleem hebben zonder dat jij het hoeft op te lossen. Iemand kan teleurgesteld zijn zonder dat jij iets verkeerd hebt gedaan. En iemand kan jou nodig hebben zonder dat jij op ieder moment beschikbaar hoeft te zijn.

Dat kan in het begin ongemakkelijk voelen. Zeker als je gewend bent om snel in te springen.

Neem jezelf weer mee

De vraag "Wat hebben anderen nodig?" kan zo vertrouwd worden dat "Wat wil ik?" steeds verder naar de achtergrond verdwijnt.

Je hoeft dat niet meteen op te lossen.

Begin kleiner.

Wat staat er vandaag op mijn planning? Waar wil ik mijn tijd aan besteden? Is er iets waar ik rekening mee wil houden, of pas ik me automatisch aan?

Dat laatste verschil is belangrijk.

Rekening houden is een keuze. Automatisch aanpassen voelt vaak als een verplichting.

Je mag dus best betrokken blijven bij de mensen om je heen en tegelijk je eigen leven weer wat meer volgen.

Jezelf meenemen is niet hetzelfde als alleen aan jezelf denken.

Het betekent dat jij ook onderdeel bent van de mensen met wie je rekening houdt.

Misschien begint balans daarom niet bij minder geven, maar bij jezelf niet steeds vergeten wanneer je geeft.